Σημερα Πεμπτη, ημερα που ασχολουμαστε με φιλοσοφικα , λογοτεχνικα ζητηματα και βαθυτερους στοχασμους στο ιστολογιο.
Σημερινο βιβλιο αναφορας, ενα βιβλιο που διαβασα πρωτη φορα το 1996 και ενω μου εκανε τρομερη εντυπωση απο τοτε , δεν μπορω να πω οτι και το πολυκαταλαβα σε βαθος εκεινο τον καιρο.
Μιλαω για τον Ξενο του Αλμπερ Καμυ. Ο Ξενος ειναι ενα μικρο βιβλιο, μικρο σε εκταση , μεγαλο σε βαθος και νοημα. Στο βιβλιο αυτο ο Μερσω, ενας απλος τυπος χωρις τιποτα το ιδιαιτερο στην φυσιογνωμια του, στην ζωη του, στην καθημερινοτητα του, μας αφηγειται ξερα και χωρις κανενα συναισθημα και ενδοσκοπηση την ζωη του απο την ημερα που πεθαινει η μητερα του ως την ημερα που καταδικασμενος πια σε θανατο μεσα στο κελι βρισκει την λυτρωση που επιθυμει.
Ο Μερσω δειχνει να ειναι παντελως αναισθητος, ανικανος να αισθανθει, ανικανος να καταλαβει γιατι αισθανονται οι αλλοι. Ακολουθει πιστα μια απλη λογικη που ομως χωρις συναισθημα, χωρις την χροια του υποσυνειδητου, οδηγει σε τραγικη καταληξη.
Το αποκορυφωμα ειναι η στιγμη που αναλυει το σκεπτικο του στον παπα που ερχεται στο κελι για να τον βοηθησει να μεταβει στην μετα θανατον ζωη. Δειχνει ποσο παραλογη θεωρει την υπαρξη, ποσο ανουσια θεωρει την ηθικη, την ιδεολογια των ανθρωπων, ποσο παραλογο θεωρει τον ανθρωπο ως ων. Μεσα απο ενα ξεσπασμα θυμου λυτρωνεται και ειναι ετοιμος για μια καινουρια αρχη.Παρολαυτα δεν πειθει. Ισως μεσα στις τελευταιες στιγμες του να βρισκει παρηγορια σε μια παραισθηση που δημιουργει το μυαλο του.
Οι σκεψες που γεννιουνται οταν διαβαζεις αυτο το βιβλιο , οπως επισης οταν παριστασαι στο μεγαλο μυστηριο του θανατου, ειναι πολυ βαθιες. Πολλες φορες ουτε εσυ ο ιδιος μπορεις να αποκρυπτογραφησεις τον ανειπωτο τρομο που βρισκεται σε αυτην την μεταβαση στο αγνωστο. Ειναι τρομερο το οτι ενας ανθρωπος και ολα οσα δημιουργει γυρω του , σχεσεις, πραγματα, αυρα, ξαφνικα παυει να υπαρχει και στην θεση του μενει ενα αδειο σωμα το οποιο χανεται μεσα σε λιγες ωρες εφοσον ξεκινησει η διαδικασια της αποσυνθεσης.
Η πιστη στον θεο προσφερει μια παρηγορια και ισως μια διεξοδο σαυτα τα συναισθηματα που ακινητοποιουν τον ανθρωπο μπροστα σαυτο το ακαταληπτο γεγονος. Ο αθεος εχει να αντιμετωπισει το συναισθημα της απωλειας, το συναισθημα του παραλογου της υπαρξης, της απολυτης ελλειψης σημειου αναφορας για να στηριξει την ηθικη του, την ιδεολογια του , το ειναι του.
Ο ξενος, ενας ανθρωπος αποκομμενος απο ολα , οπως το λεει και το ονομα του, βρισκεται μεσα στον καθενα μας σε διαφορετικη ενταση και με διαφορετικη εκφραση. Υπαρχει τελικα τιποτα χειροτερο απο το να εισαι ξενος?
Σημερινο βιβλιο αναφορας, ενα βιβλιο που διαβασα πρωτη φορα το 1996 και ενω μου εκανε τρομερη εντυπωση απο τοτε , δεν μπορω να πω οτι και το πολυκαταλαβα σε βαθος εκεινο τον καιρο.
Μιλαω για τον Ξενο του Αλμπερ Καμυ. Ο Ξενος ειναι ενα μικρο βιβλιο, μικρο σε εκταση , μεγαλο σε βαθος και νοημα. Στο βιβλιο αυτο ο Μερσω, ενας απλος τυπος χωρις τιποτα το ιδιαιτερο στην φυσιογνωμια του, στην ζωη του, στην καθημερινοτητα του, μας αφηγειται ξερα και χωρις κανενα συναισθημα και ενδοσκοπηση την ζωη του απο την ημερα που πεθαινει η μητερα του ως την ημερα που καταδικασμενος πια σε θανατο μεσα στο κελι βρισκει την λυτρωση που επιθυμει.
Ο Μερσω δειχνει να ειναι παντελως αναισθητος, ανικανος να αισθανθει, ανικανος να καταλαβει γιατι αισθανονται οι αλλοι. Ακολουθει πιστα μια απλη λογικη που ομως χωρις συναισθημα, χωρις την χροια του υποσυνειδητου, οδηγει σε τραγικη καταληξη.
Το αποκορυφωμα ειναι η στιγμη που αναλυει το σκεπτικο του στον παπα που ερχεται στο κελι για να τον βοηθησει να μεταβει στην μετα θανατον ζωη. Δειχνει ποσο παραλογη θεωρει την υπαρξη, ποσο ανουσια θεωρει την ηθικη, την ιδεολογια των ανθρωπων, ποσο παραλογο θεωρει τον ανθρωπο ως ων. Μεσα απο ενα ξεσπασμα θυμου λυτρωνεται και ειναι ετοιμος για μια καινουρια αρχη.Παρολαυτα δεν πειθει. Ισως μεσα στις τελευταιες στιγμες του να βρισκει παρηγορια σε μια παραισθηση που δημιουργει το μυαλο του.
Οι σκεψες που γεννιουνται οταν διαβαζεις αυτο το βιβλιο , οπως επισης οταν παριστασαι στο μεγαλο μυστηριο του θανατου, ειναι πολυ βαθιες. Πολλες φορες ουτε εσυ ο ιδιος μπορεις να αποκρυπτογραφησεις τον ανειπωτο τρομο που βρισκεται σε αυτην την μεταβαση στο αγνωστο. Ειναι τρομερο το οτι ενας ανθρωπος και ολα οσα δημιουργει γυρω του , σχεσεις, πραγματα, αυρα, ξαφνικα παυει να υπαρχει και στην θεση του μενει ενα αδειο σωμα το οποιο χανεται μεσα σε λιγες ωρες εφοσον ξεκινησει η διαδικασια της αποσυνθεσης.
Η πιστη στον θεο προσφερει μια παρηγορια και ισως μια διεξοδο σαυτα τα συναισθηματα που ακινητοποιουν τον ανθρωπο μπροστα σαυτο το ακαταληπτο γεγονος. Ο αθεος εχει να αντιμετωπισει το συναισθημα της απωλειας, το συναισθημα του παραλογου της υπαρξης, της απολυτης ελλειψης σημειου αναφορας για να στηριξει την ηθικη του, την ιδεολογια του , το ειναι του.
Ο ξενος, ενας ανθρωπος αποκομμενος απο ολα , οπως το λεει και το ονομα του, βρισκεται μεσα στον καθενα μας σε διαφορετικη ενταση και με διαφορετικη εκφραση. Υπαρχει τελικα τιποτα χειροτερο απο το να εισαι ξενος?
